آصفی، محمدمهدی. (1390). چالشهای معاصر و برنامه رویارویی اسلامی. تهران: مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی.
آقایی، معصومه؛ رامین، فرح. (1399). بازسازی تمدن اسلامی در نقد معیار علم دینی از دیدگاه مطهری و جوادی آملی. تمدن اسلامی و دینپژوهی، 2(6)، صص 47‑69.
ابوطالبی، مهدی. (1395). نقش علوم انسانی اسلامی در تمدن نوین اسلامی از نگاه مقام معظّم رهبری. تحقیقات بنیادین علوم انسانی، 2(6)، صص 97‑123.
باقری، خسرو. (1391). مناظرههایی در باب علم دینی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
جوادی، مجتبی؛ داناییفرد، حسن. (1397). شناسایی و آسیبشناسی چارچوب حکمرانی پژوهش در علوم انسانی در جمهوری اسلامی ایران. راهبرد، 27(87)، صص 61‑86.
خاکی قراملکی، محمدرضا. (1398). تحلیلی انتقادی بر نظریهٔ امتناع علم دینی و تمدنسازی با غلبهٔ تفکر ایدئولوژیک و حوالت تاریخی مدرنیته. مطالعات بنیادین تمدن نوین اسلامی، 2(2)، صص 27‑58.
خامنهای، سیدعلی. (1404). حوزهٔ پیشرو و سرآمد؛ پیام به همایش بینالمللی یکصدمین سالگشت بازتأسیس حوزۀ علمیۀ قم.http://farsi.khamenei.ir.
داوری اردکانی، رضا. (1387). انقلاب اسلامی و وضع کنونی عالم. تهران: مهرنیوشا.
داوری اردکانی. (1378). علم و سیاستهای آموزشی و پژوهشی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
داوری اردکانی، رضا. (1386). دربارهٔ علم. تهران: هرمس.
دهقانینیا، امیررضا؛ شریفزاده، بهمن؛ و میرباقری، محمدمهدی. (1383). چالشی بر اسلامیت علوم حوزوی. کتاب نقد، (33)، صص.249-227.
دیبا، حسین. (1387). رویکرد روشنفکری دینی و حوزوی؛ انگیزهها و چشماندازها. علوم سیاسی، 11(44)، صص 83‑101.
زینیوند، تورج. (1400). بررسی ضرورت کاربست پژوهشهای میانرشتهای در مطالعات علوم اسلامی. پژوهشنامهٔ علوم انسانی اسلامی، 7(16)، صص 48‑65.
سعیدی روشن، محمدباقر؛ موسوی، هادی؛ رجبی، محمود؛ و محمدیفر، علیرضا. (1398). تحلیلی بر کاربست نظریهها و مفاهیم علوم اجتماعی در فرایند نظریهپردازی قرآنی/دینی. روششناسی علوم انسانی، 25(100)، صص 81‑98.
صلاحی جهرمی، محمدسجاد. (1395). جایگاه علم دینی در تمدن اسلامی از منظر دکتر داوری اردکانی. فرهنگ پژوهش، (28)، صص 83-59.
عالی، محمدباقر؛ غضنفری، مهدی؛ پورصادق، ناصر؛ و پورعزت، علیاصغر. (1403). تعریف حکمرانی (فراترکیب چیستی حکمرانی). حکمرانی متعالی، 5(18)، صص 63‑89.
فضلاللهی قمشی، سیفالله. (1390). واکاوی عوامل بازدارندهٔ مؤثر بر پژوهشهای طلاب حوزهٔ علمیه. معرفت، 20(160)، صص 145‑160.
قربانی، قدرتالله. (1391). جایگاه اسلامیسازی علم در بازسازی تمدن اسلامی. مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی، 16(4)، صص 573‑594.
قلیپور، حسین. (1400). حکمرانی علم؛ دانشمندان چگونه راهبری میشوند؟. تهران: سروش.
قلیپور، حسین؛ عبیری، رضا. (1401). کاوشی در گسترهٔ حکمرانی علم: مروری قلمرویی. پژوهش و برنامهریزی در آموزش عالی، 28(3)، صص 69‑94.
گلشنی، مهدی. (1385). از علم سکولار تا علم دینی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
موسوی، غلامرضا. (1393). مدیریت راهبردی و نقش آن در تحول حوزهٔ علمیه. اسلام و پژوهشهای مدیریتی، 4(1)، صص 35‑55.
نبیزاده، محمد. (1395). مبانی فلسفی و جایگاه علوم انسانی در تمدن نوین اسلامی. اندیشهٔ تمدنی، 1(2)، صص 103‑115.
نصر، حسین. (1384). علم و تمدن در اسلام. تهران: علمی و فرهنگی.
واعظی، احمد. (1402). تحلیلی بر پژوهش حوزوی معاصر. آیینهٔ پژوهش، 34(2)، صص 71‑80.
یمنی دوزی سرخابی، محمد؛ محجوبیان، احمد؛ نصراللهینیا، فاطمه؛ و نصیری، حسین. (1398). تحلیل روشمند محتوای مقالات فصلنامهٔ سیاست علم و فناوری: 1387 تا 1396، سیاست علم و فناوری، 11(3)، صص 1‑14.
Bevir, M. (2013). The SAGE handbook of governance. London: SAGE.
Kooiman, J. (Ed). (1993). Modern governance: new government-society interactions. Sage.
Lundvall, B. Å. & Borrás, S. (2005). Science, technology and innovation policy. The Oxford handbook of innovation, pp. 599-631.
Rhodes, R. A. W. (1996), The new governance: governing without government. Political studies, 44(4), pp. 652-667.